زیر شمشیر غمش رقص کنان بمانید که من رفتم

 

 

 

 

پیش درآمد:به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار            که از جهان ره رسم سفر براندازم

                                                                                                حافظ

...روزهای مونده به رفتن آبجی بزرگه رو نگاه می کنم که مثل حباب  می ترکن.فکر این که دوباره دل تنگی های پارسال تکرار می شه آزارم می ده.

چه قشنگ بود اون روزا که حداکثر به اندازه ی یه دستشویی رفتن از هم دور می شدیم.اون موقع  ها چه می فهمیدیم که درس چیه؟غربت چیه؟از اسباب بازی هامون به زور سر در میاوردیم...

 صبح 24ام همین ماه ،دارم از فرودگاه بر می گردم.شاید برم سر خاک بابابزرگ ولی قطعا حالشو ندارم.می آم خونه.می خوابم.بیدار می شم و یادم نیست که رفته.می رم تو اتاقش که بیدارش کنم ولی فقط بوی عطرشو  هست .لابد بغض می کنم...

بی خیال!هنوز که این جاست.بغل دستم نشسته داره با نت بوکش با من که دومتری شم چت می کنه و می خندهقلب

 

+ به تاريخ یکشنبه ۱۳ امرداد ۱۳۸٧در ساعت ٩:٥٩ ‎ب.ظ  به قلم ununoctium  نظرات ديگران ()