زیر شمشیر غمش رقص کنان بمانید که من رفتم

 

 

 

 

پیش درآمد:مرد را دردی اگر باشد خوش است

              درد بی دردی علاجش آتش است               مجذوب تبریزی

یعنی اه اه ...مراتب تهوع خودمو نسبت به موج جانورنویسی که توی وبلاگا راه افتاده اعلام می کنم.هر وبلاگی می ری می بینی طرف با ذره بین راه افتاده تو خیابون دنبال موشی خرچسونه ای چیزی ، و خیلی روشنفکرانه نسبت بهش احساس ترحم کرده و آوردش خونه حالا و چپ و راست در موردش می نویسه و در حال اجابت مزاج ازش عکس می گیره و می ذاره تو وبلاگش!!!یه عده بی کار هم میان کامنت می ذارن که: آخی...اوچولوووووو....موچ موچی

زشته به خدا...لااقل حالا که تقلید می کنن بهتره  یه کم خلاقیت به خرج بدن مردم متوجه نشن.البته نه...حرفمو پس می گیرم.این جماعت ِ جوگیری که من می بینم  محض متفاوت بودن ، می رن ببر ِ مازندران میارن خونشون و زحمت پست بعدی میفته رو دوش وارثشون.


 

+ به تاريخ پنجشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸٩در ساعت ٧:٠٧ ‎ب.ظ  به قلم ununoctium  نظرات ديگران ()