خطرنامه نوروزی-قسمت یکی مونده به آخر

پیش درآمد:بشکن بشکنه،بشکن

              من نمی شکنم،بشکن!

به هر ضرب و زوری بود ساعت ده شب رسیدیم شوش.اولش قصد توقف نداشتیم ولی وقتی  تابلوی بستنی با شیر گاومیش رو دیدیم  این قصد رو پیدا کردیم!

یه دونه آرامگاه دانیال نبی  دم  ِ بستنی فروشی بود.وقتی یه مامان بزرگ عضو تیم سفر باشن نمی شه یه دونه جای زیارتی رو میسد کنی و این زیارت همانا و ماندگار شدن توی شوش همانا!

 چاق سلامتی مختصری با دانیال نبی کردم و مثل فشنگ زدم بیرون دنبال مستراح! همین که دستشوییش آفتابه ای نبود کلی خدا رو شکر کردم -در غیر این صورت باید معطر می اومدم بیرون-اگرچه شلنگش مثل لوله پولیکا بود و خودت باید می رفتی سمت شلنگ نه اینکه شلنگو  ببری سمت خودت!!!

بعد از دستشویی جهان پیش چشم اندرم روشن شد.تازه فهمیدم از روی پلی رد شدم که زیرش یه رودخونست.چشم انداز مقبره و رودخونه معرکه بود.اطرافش نمایشگاهی از شیر مرغ تا جون آدمیزاد بود و من مثل همیشه فقط خودم بودم و دوربینم، آس و پاس!

حالا بیا در به در دنبال هتل  و رستوران بگرد و شام پیدا کن بریز تو شیکم عهد و عیال که هوس ِ ماهی جنوب کردن! جاگیر که شدیم قفس گیتا -همستر باقی مونده - رو گذاشتم لب پنجره یه بادی به کلش بخوره. رفتم مسواک بزنم یهو دیدم صدای شکستن شیشه اومد.خدایا!یعنی گیتا افتاد تو خیابون؟باجناقا دست به یقه شدن؟آمریکا از عراق سیگارت انداخت؟

معلوم شد دخترخاله ی تفلون ِ ما که از هوش سرشاری بهرمنده می خواسته بره گیتا رو ببینه با زانو رفته روی شییه ی میز پذیرایی و  خوردش کرده! ملت داشتن برآورد می کردن که شیشه بخرن بذارن سرجاش یا خسارتشو بدن!منم چون از این دست تجارب تخریبی تو اردوها زیاد داشتم و می دونستم که تو هتلای ایران مسئول ِ صندوق همه ی ناکامی های زندگی شو تو صورت حساب درج می کنه ، گفتم بهتره  بخرید بذارید سرجاش !

بشکنه این زبون که شر بپا کرد!صبح باجناقا با چه ژانگولری شیشیه شکسته هه رو معدوم کردن و  کل شهر رو  دنبال شیشه تیره گشتن که یافت همی نمی شد!تو همین گشتنا یه موتور گازی ِ پرپروک با دو تا سرنشین ِ خمار ، ذارت زد چراغ ِماشینمونو شکوند! و به طرز ِشیکی در رفت.

حالا باید گربه رقصونی های ایران خودرو رو تحمل می کردیم تا یه چراغ بندازن!مایی که می خواستیم ماکسیمم٢٠ تومن پول شیشه-از نظر هتل-رو سیو کنیم حالا باید ۴۵تومن می دادیم واسه چراغ! یه روز ِ کامل علاف  شدیم و آخرش گفتن:برید شهر خودتون، به ما چه!! چقدر دوست داشتم تفلون باجی رو با مشت تو همون جای خالی چراغ جا بدم!تصورش باحاله:یه ماشین تو جاده با یه چراغ روشن و یه تفلون لهیده!

اوقات فراغتمونو با بازدیدِ مجدد از موزه ی شوش و کاخ آپادانای داریوش و قلعه ی باستان شناسی غنی کردیم._سر فرصت تمامی دق ِدلی هامو سر سازمان میراث فرهنگی در یک پست ِ منفک خالی می کنم.فعلا عکس هارو توی ضمیمه می ذارم که خودتون قضاوت کنین!_من و سایر اولاد در محوطه ی کاخ آپادانا سوار شتر شدیم وبسی نشاط و طرب برفت .شتر ِنامرد  که به نظر موجود آرومی می آومد موقع پیاده کردن ِمن،یهو با شتاب ١٠gفرود اومد و من که سهله، نیل آرمسترانگ هم بود داد و هوار راه می نداخت.

مقابل ِدرب این مجموعه ی تاریخی  محصولات فرهنگی چون:آلوچه های جیگر پاره کن و سی دی های ناکپی رایت می فروختند که به قدر حاجت ابتیاع کردیم.

راه افتادیم سمت اندیمشک ،دزفول و خرم آباد.نرسیده به خرم آباد روستایی بود به اسم افرینه که یه آبشار فوق العاده داشت و می شد کنارش هر چقدر دوست داری چایی بخوری.ناهار ِ مایل به شام رو در ساعت ِ پنج ِ عصر -مثل شاملو بخونید- تو یه پارک جنگلی نزدیک خرم آباد خوردیم.

شب رو تو بروجرد سپری کردیم.این سپریدن هم زمان شد با ورود ِ موج بارندگی و هوای سرد به میهن عزیز. من نمی دونم اون مسافرای نوروزی که تو چادر خوابیدن چطوری دوام آوردن؟اونم درحالی که ما هر کدوم یه شوفاژ رو بغل کرده بودیم و ده تا پتو رومون بود  و باز تا صبح لرزیدیم.می گن آب و هوای بروجرد مثل پاریسه و اون سال که تیم ولی واسه جام جهانی می خواست بره فرانسه یه ماهی اونجا اردو زد.پس پاریس سرده رفقا!

صبحونه رو برفراز تپه ی زیبای چغای سابق و شهدای کنونی-با تشکر از مدیکوس- که به کل شهر اشراف داشت،خوردیم. دریاچه و سدشم گذرا دیدیم و راهی تهرون شدیم.بارون و بعضا برف در مدلای مختلف بر درختان پرشکوفه می بارید و گواه ِ به فنا رفتن میوه های امسال بود.ازاین جا به بعد رو دیس کانکت شدم .چشم وا کردم دیدم مامان یه ساندویچ سمتم گرفته و می گه : پاشو ناهار!ویندوزم که بالا اومد ِ دیدم رسیدیم ساوه.

همچین که انداختیم تو اتوبان ساوه - تهران، خاله زنگ زد و گفت:پلیس ِنامحسوس ِ اتوبان -یه چیزی تو مایه های کبرا11 -به خاطر ساندویچ خوردن ِ بابات شماره ی ماشینتونو برداشت!!!این دفعه اصلا دلم نسوخت چون درست دو دقیقه قبل ، به بابا گفتم:بذار من برونم شما غذاتو بخور ، ولی توجه نکرد!حالا بی خیال نمی شد که! به اون نون ته ساندویچ هم رحم نکرد.فکر کنم صغرا 11هه  از بس جریمه نوشت دستاش پینه بست.امسال خدایی کنترلشون روی راه ها خیلی بهتر شده بود.دستشون درد نکنه.

 

 

/ 16 نظر / 28 بازدید
نمایش نظرات قبلی
غریبه

[خنده] نه با شما نبودم! امضا یک موجود در مقابل اعتماد بنفس کم نیار[نیشخند]

آریا

السلام خنده شدیم. دمت گرم. خنده باشی فرزندم

عسل از کندوی عسل

سلام دوست عزيز . من با ثبت يک دامنه کوتاه رايگان در سايت کاوش يار آدرس وبلاگم را از http://asali22.persianblog.ir به http://www.asal.iar.ir تغيير دادم از اين به بعد شما مي توانيد به جاي آدرس قبلي از آدرس جديد من استفاده کنيد. ممنون مي شوم اگر اين آدرس را جايگزين آدرس قبلي نماييد. با تشکر

NC

be hamin khiaal baash :P

شیطان

چه سفرنامه ای .. ضرب الاجلی ...

خاطرات ویژه

جالب بود . ولي سوالي كه اينجا برام مطرح ميشه اينه كه اون دختر خالتون چه نوع تفلوني بوده ؟ تفلون ساده ي معمولي ، تفلون از اينا كه نشونگر دارن ، تفلون از اينا كه دير ميچسبونن يا تفلون چدني ؟!! بدترين نوع تفلون همون چدنشه كه عمراااااااااا نميچسبه و من يكيشونو سراغ دارم دور و بر خودم ! بهش ميگيم اصغر چدن از بس ... [نیشخند][چشمک]

نگار

عجب سفري.... اتفاقا من هم 4 سال پيش همه ي اين شهرا رو فتح كردم خدا رو شكر در ارامگاه دانيال نبي هم دستشويي نرفتم[نیشخند]

حسین

شما برو مسیرت رو اصلاح کن! خیلی شبیه معکوس ما روفتین، اما عید است و اهواز که چی بگم، چی بگم... دوست من بعد از اینکه ماشین تحویل فوریش رو با 8.5 ماه تاخیر تحویل گرفت یه درود جالبی نثار ایران خودرو کرد که به جمله قصار تبدیل شد، اما بنا به برخی مصالح، نمیشه اینجا گفت[شیطان] عزیزان بعد از بازدید 1000 و 5000آدم رو تا خرید بعدی به خدا میسپارن. باز هم به سایپا. عمری همراه ما بود در این جاده‌ها. دیگر اینکه از گشتن دنبال رستوران ناله نکن که هرکی اونطرف ها بره و ماهی نخوره نصف عمرش (بلکم بیشتر) بر فناست. کلا از سفرهای امسال راضیم. با اینکه به علت جاده‌های نا آشنای دوطرفه ماشینی دست ما نرسید. راستی ما تو محور خیلی پلیس دیدیم، 3-4 وعده هم تو ماشین خوردیم، با نوشابه[نیشخند] اینها دیگه روابط و لابی هاییه که باید با خدا ببندی. پ‌ن. کاش بانک اطلاعاتی بلاگفا و پرشین بلاگ یکپارچه میشد که از آپ شدن شما مطلع شیم و انگشت حسرت رو تو دهنمون نکنیم.